* Zaloguj się   * Zarejestruj się


Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 13444 posty(ów) ]  Idź do strony Poprzednia  1 ... 533, 534, 535, 536, 537, 538  Następna
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Czw Lis 08, 2018 7:35 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Jak odbierać sygnał PW-Sata 2?
2018-11-07. Redakcja

Na 19 listopada 2018 roku spodziewane jest wyniesienie satelity PW-Sat2 na orbitę na pokładzie rakiety Falcon 9! PW-Sat2 podczas swojej czterdziestodniowej misji będzie nadawał w paśmie amatorskim i każdy, kto posiada odpowiedni sprzęt radioamatorski, będzie w stanie odbierać i dekodować dane. Wspólnie z firmą SoftwareMill udostępniamy narzędzia, dzięki którym będzie to możliwe!
PW-Sat2 będzie jednym z ładunków misji SpaceFlight SSO-A, realizowanej za pomocą rakiety Falcon 9 firmy SpaceX. Kilka godzin po odłączeniu od ostatniego członu rakiety satelita PW-Sat2 zacznie nadawać co 60 sekund ramki zawierające jego telemetrię. W transmitowanych danych znajdą się najważniejsze informacje o stanie satelity. Dane przesyłane na Ziemię przez PW-Sat2 będą “otwarte” i dostępne do odbioru i dekodowania dla każdego! Aby to ułatwić, udostępniamy na licencjach open source odpowiednie narzędzia, oparte o GNU Radio oraz stworzony wspólnie z SoftwareMill serwis radio.pw-sat.pl.
Instrukcję pracy krok po kroku można znaleźć na specjalnej stronie projektu. Na tej stronie znajdują się także informacje m.in. o przewidywanych sygnałach z PW-Sata 2 czy używanych częstotliwościach przez tego satelitę.
Każdy entuzjasta łączności radiowej i systemów satelitarnych zaproszony jest do udziału w projekcie poprzez odbieranie i przekazywanie danych. Przewidujemy karty okolicznościowe QSL dla osób, które skutecznie odbiorą i przekażą nam poprawną ramkę danych. Dla osób, które udostępnią najwięcej ramek, odbiorą pierwszą i ostatnią ramkę przewidziane są upominki związane z projektem. Więcej szczegółów na temat konkursu można znaleźć na podstronie projektu PW-Sat 2.
Organizatorzy projektu PW-Sat 2 składają podziękowania firmie SoftwareMill, której wsparcie pozwoliło nam wystawić na świat specjalną aplikację webową pod adresem radio.pw-sat.pl. Mamy nadzieję, że posłuży nie tylko radioamatorom, ale również osobom, które nigdy nie interesowały się odbieraniem sygnałów z satelitów. Aplikacja umożliwi przegląd wszystkich zebranych danych i śledzenie stanu satelity PW-Sat2 niemal na żywo.
Zachęcamy do uruchomienia aplikacji, testowania jej działania i swoich stacji naziemnych przed rozpoczęciem misji PW-Sata2. Szczegóły zostały na naszej Wiki. W razie wszelkich pytań, wątpliwości, problemów, zauważonych błędów – nasz zespół aktywnie śledzi ten wątek i będzie starał się udzielić wszelkiej pomocy. Można również skontaktować się z nami przez kanały społecznościowe oraz e-mail: kontakt@pw-sat.pl.
Informacje o stanie misji, aktualizacjach narzędzi do odbioru, planowane akcje (zmiana przepływności bitowej nadawanej telemetrii, uruchamianie eksperymentów) będą dostępna na naszym Twitterze: https://twitter.com/PWSat2
Redakcja serwisu Kosmonauta.net serdecznie dziękuje Panu Dominikowi Roszkowskiemu z zespołu PW-Sat 2 za przesłane materiały.
(PW-Sat 2)
https://kosmonauta.net/2018/11/jak-odbi ... pw-sata-2/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Czw Lis 08, 2018 7:37 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Urania nr 5/2018
Spis treści
Słowo wstępne do numeru


Artykuły

1I/'Oumuamua - Gość spoza Układu Słonecznego, Mikołaj Sabat
Z zawrotną prędkością minął Słońce, a teraz znów kieruje się w stronę przestrzeni międzygwiazdowej. ‘Oumuamua — pierwszy odkryty przybysz z innego układu planetarnego nie przypomina dobrze nam znanych planetoid i komet. Mimo zaangażowania największych naziemnych i kosmicznych teleskopów, wciąż skrywa przed nami wiele tajemnic. Czym jest i skąd pochodzi jedno z najbardziej zagadkowych ciał kosmicznych znanych nauce?
Gdy planeta zakrywa planetę (II) - Mars na tle pierścieni Saturna, Przemysław Rudź
Wyjątkowo spektakularną i ciekawą grupę zjawisk, jakie możemy obserwować na nocnym niebie, są zakrycia planet przez inne planety bądź księżyce. Niektóre takie zjawiska są wyjątkowo rzadkie i zdarzają się raz na kilka tysięcy lat, zaś inne można dostrzec kilka razy w roku. Dzięki dzisiejszej technologii jesteśmy w stanie łatwo sprawdzić, kiedy one nastąpią, zweryfikować historyczne relacje i – być może – przygotować się do obserwacji.

Przez słowa do gwiazd, Jadwiga Jęcz
Słowa związane z astronomią widowiskowo spadły z nieba na ziemię, znajdując zastosowanie w języku potocznym, o czym świadczą przysłowia, powiedzenia i sentencje. „Kosmiczna” terminologia zainspirowała także pisarzy, dla których Słońce, Księżyc i gwiazdy niespodziewanie stały się źródłem natchnienia podczas tworzenia nie tyle samych dzieł, lecz także (często za pośrednictwem tłumaczy) ich tytułów.
Sieć Solaris-Panoptes w programie ESA SPaec Surveillance and Tracking, Agnieszka Sybilska
SST (od jego angielskiej nazwy Space Surveillance and Tracking) to system detekcji, śledzenia i monitorowania ruchu satelitów i śmieci kosmicznych prowadzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA). Jest on częścią większej inicjatywy ESA dotyczącej świadomości sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej — analizowania potencjalnych zagrożeń dla naszych zasobów orbitalnych i naziemnych oraz próby ich minimalizowania. Wywodząca się z Polski sieć teleskopów Solaris-Panoptes, dzięki dedykowanym obserwatoriom, owocnej współpracy międzynarodowej, nowoczesnym technologiom sterowania siecią sensorów oraz oprogramowania do redukcji i analizy danych, osiąga znaczącą pozycję w europejskim SST.
Poszukiwanie fal grawitacyjnych poprzez chronometraż pulsarów?, Beata Zjawin
Detekcja fal grawitacyjnych, odkrycie nagrodzone w 2017 r. Nagrodą Nobla, rozpoczęło nową erę badań astrofizycznych. Zmarszczki czasoprzestrzeni przewidziane przez ogólną teorię względności od lat były zagadką dla naukowców, próbowano ich więc szukać na wiele sposobów. Jak dotąd jedynym skutecznym okazało się być budowanie kosztownych interferometrów, takich jak LIGO czy Virgo.

Dawno temu w Uranii
Zorza polarna z ds. 25-26 stycznia 1938
Wielka plama słoneczna
Śmierć G.E. Hale'a
Śmierć dwóch zannych astronomów amerykańskich
Osobliwa gwiazda zaćmieniowa
Temperatura planety Wenus

Kronika
czerwiec 2018 - lipiec 2018

Mała Urania
3. 'Oumuamua

Wywiady
Jak dokładne jest Stellarium?

Ciekawe strony internetowa
Czy coś piszczy w traiwe? Nie, w kosmosie...

Przeczytane w Nature i Science
Jak powstają gwiazdy?

W skrócie
Astronomowie dokonali ekstremalnego testu teorii Alberta Einsteina
Duet Obłokó Magellana może pochodzić z tercetu
VLBA podaje dokładną pozycję asteroidy... i mierzy ją
Naukowcy przewidują przyszły kształt korony słonecznej
Medal Karla Schwarzschilda dla prof. Andrzeja Udalskiego
Startuje konkurs KosmoSzkoła z PAK
Astronomia pozostanie osobną dyscypliną naukową!
Znamy pierwszego turystę na lot wokół Księżyca
Zrób sobie kosmiczne selfie z apką NASA!
Śledząc międzygwiezdny obiekt 'Oumuamua do jego domu
XLIV Ogólnopolskie Młodzieżowe Seminarium Astronomiczne
60 lat NASA
Studenci z Politechniki Świętokrzyskiej wygrali tegoroczny European Rover Challenge

Ciemne niebo
Zanieczyszczenie atmosfery a jasność nocnego nieba

Czytelnicy obserwują
Czas na potrójne zaćmienie b Persei

Astropodróże
Podróż do wnętrza gwiazd

Cyrqlarz No 229
Podróż do Krateru Meteorowego Barringera

Poradnik obserwatora
Teleskop Sky-Watcher BKP 150750 EQ3-2 - czy warto?

Kącik olimpijczyka
Rozwiązanie zadania obserwacyjnego zawodów finałowych LV Olimpiady Astronomicznej

Komeciarz
Wybuch komety C/2017 S3 (PanSTARRS)

Kącik olimpijczyka
Rozwiązanie zadania zawodów I stopnia LXI Olimpiady Astronomicznej
LXII Olimpiada Astronomiczna 2018/2019 - pierwsza seria zadań zawodów I stopnia

W kraju
Statek kosmiczny Astroshow 2018!

Kalendarz astronomiczny
Niebo nad Polską w listopadzie i grudniu 2018
Spójrz w niebo: Z jeienno-zimowego pogranicza

Astronomia i muzyka
Wojna światów w Olsztyńskim Planetarium

Konkurs na fotki z Uranią

Kierunek Mars!

Obserwator Słońca
Alarm! Czy warto jeszcze obserwować?

Raport nr 7/2018

Raport nr 8/2018

Astrofotografia amatorska
Lipcowe zaćmienie Księżyca

Inne materiały
Poczta
Zaproszenia, odczyty, wykłady, wydarzenia
Relaks z Uranią - krzyżówka
Astrożarty Jacka D.

Zamów ten numer
lub
zamów wersję cyfrową

http://www.urania.edu.pl/urania/urania-nr-5-2018.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Czw Lis 08, 2018 7:38 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Sonda New Horizons zbliża się do Pasa Kuipera
Wysłane przez kuligowska w 2018-11-07
Zespół New Horizons przygotowuje się do historycznego przelotu sondy przez odległy Pas Kuipera. Już niebawem rozpocznie się krytyczny, dziewięciodniowy okres bliskich podejść, podczas którego Ultima Thule pojawi się przed sondą, a my zobaczymy ją niemal na własne oczy.
Przypomnijmy - New Horizons to sonda, której głównym celem było zbadanie karłowatej planety Pluton. Przesłała na Ziemię jej wysokiej rozdzielczości zdjęcia w roku 2015. Znajduje się teraz prawie miliard kilometrów dalej i zmierza właśnie do kolejnego celu swej długiej podróży, pokonując ponad milion kilometrów dziennie.
Celem jest duży obiekt Pasa Kuipera o nazwie 2014 MU69, od niedawna znany też jako Ultima Thule. Ta druga nazwa pochodzi z łaciny i oznacza tyle, co: "poza najdalszymi granicami". Została wybrana w publicznym konkursie właśnie ze względu na to znaczenie: odkrywamy teraz najdalszy obiekt, jaki kiedykolwiek odwiedziliśmy w kosmosie.
Cel ten odkryto w 2014 roku z pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. Orbita Ultimy, prawie kołowa i leżąca w odległości 6,6 miliarda kilometrów od Słońca, należy do specjalnego obszaru Pasa Kuipera. Jest on zwany zimnym pasem klasycznym. Podczas gdy większość obiektów krążących dziś w Pasie Kuipera utworzyła się pośród planet olbrzymów, a następnie powoli przemieściła się na swe obecne orbity, ciała pasa zimnego faktycznie uformowały się właśnie w nim. Obiekty takie jak Ultima Thule stanowią więc cenną próbkę pierwotnej materii Układu Słonecznego.
Czym jest Ultima Thule? To obiekt kometarny lub asteroida o średnicy 25-30 kilometrów, o rząd wielkości większy i tysiąc razy bardziej masywny niż typowe komety Pasa Kuipera. Na razie wiemy o nim niewiele więcej. Może jednak skrywać w sobie ważne informacje na temat procesów tworzenia się planet skalistych.
Ta część misji właśnie się rozpoczyna. Sonda jest wciąż odległa o dziesiątki milionów kilometrów od Ultima Thule, ale ma do niej dotrzeć już 1 stycznia 2019 roku. Czuły, teleskopowy rejestrator obrazów LORRI (ang. Long Range Reconnaissance Imager) zaczął już fotografować coraz mniej odległy, skalisty obiekt. Zbierane zdjęcia będą w kolejnych miesiącach przesyłane na Ziemię raz w tygodniu. Zespół nawigacyjny i naukowy misji wykorzysta je do uzyskania nowej wiedzy na temat budowy i orbity Ultimy, a następnie do obliczenia trajektorii korygującej obecny tor ruchu sondy New Horizons i kierujący ją na ów cel.
Zdjęcia posłużą ponadto do wyszukiwania księżyców i innych drobnych ciał krążących wokół Ultimy - mogą one bowiem stanowić zagrożenie dla sondy. W przypadku ich wykrycia trzeba będzie również zmienić trajektorię na taką, która poprowadzi ją nieco dalej od obiektu Pasa Kuipera. Jak dotąd nie znaleziono takich zagrożeń, ale z każdym dniem szanse na zauważenie słabszych pierścieni i mniejszych satelitów rosną. Coraz wyższa będzie też rozdzielczość celu.
Jednocześnie New Horizons bada promieniowanie cząstek i pyłowe środowisko Pasa Kuipera w rejonie Ultima Thule. Ta charakterystyka pomoże nam zrozumieć, jak środowisko Pasa Kuipera ukształtowało powierzchnię Ultimy.

Czytaj więcej:
• Cały artykuł
• New Horizons koryguje kurs w drodze do Ultima Thule

Źródło: NASA/Sky&Telescope
Na zdjęciu: Ultima Thule - obraz utworzony po cyfrowym połączeniu 20 zdjęć z rejestratora LORRI uzyskanych 24 września tego roku.
Źródło: NASA / JHU-APL / SwRI / KinetX
http://www.urania.edu.pl/wiadomosci/son ... -4788.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Czw Lis 08, 2018 7:39 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
SOFIA odkrywa tajemnice powstawania gromad gwiazd
Napisany przez Radek Kosarzycki dnia 07/11/2018
Słońce, tak jak wszystkie gwiazdy, powstało z olbrzymiego zimnego obłoku gazu molekularnego i pyłu. Mogło także posiadać dziesiątki lub nawet setki rodzeństwa – gromadę gwiazd – ale te wczesne towarzyszki Słońca do teraz już rozprzestrzeniły się po całej Drodze Mlecznej. Choć pozostałości po tym swoistym akcie stworzenia już dawno się rozeszły, proces narodzin gwiazd trwa do dzisiaj tak w naszej galaktyce jak i poza nią. Gromady gwiazd powstają w sercach optycznie ciemnych obłoków, gdzie wczesne fazy powstawania gwiazd zawsze pozostawały ukryte przed naszymi oczyma. Jednak te zimne, pyłowe obłoki świecą jasno w podczerwieni, dlatego teleskopy takie jak Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy, SOFIA, mogą zacząć odkrywać przed nami te od dawna skrywane sekrety.
Tradycyjne modele twierdzą, że siła grawitacji może być samodzielnie odpowiedzialna za powstawanie gwiazd i gromad gwiazd. Nowsze obserwacje wskazują, że pola magnetyczne, turbulencje lub oba te czynnii na raz także mają wpływ, a nawet mogą dominować w procesie powstawania gwiazd. Ale co uruchamia procesy prowadzące do powstania gromad gwiazd?
Astronomowie korzystający z zainstalowanego na SOFIA instrumentu German Receiver for Astronomy at Terahertz Frequencies, w skrócie GREAT, odkryli nowe dowody przemawiające za tezą, że gromady gwiazd powstają wskutek kolizji gigantycznych obłoków molekularnych.
Wyniki tych obserwacji opublikowano w periodyku Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.
“gwiazdy zasilane są reakcjami jądrowymi, które prowadzą do powstania nowych pierwiastków chemicznych” mówi Thomas Bisbas, badacz na University of Virginia w Charlottesville w stanie Wirginia oraz główny badacz artykułu opisującego nowe odkrycie. “Samo istnienie życia na Ziemi jest produktem gwiazdy, która eksplodowała miliardy lat temu, ale wciąż nie wiemy w jaki sposób te gwiazdy – włącznie z naszym własnym słońcem – powstają”.
Badacze analizowali rozkład i ruch zjonizowanego węgla wokół obłoku molekularnego, w którym mogą powstawać gwiazdy. W trakcie obserwacji dostrzegli dwa różne komponenty gazu molekularnego zderzające się ze sobą z prędkością ponad 30 000 kilometrów na godzinę. Rozkład i prędkość gazu cząsteczkowego i zjonizowanego zgadzają się z wynikami symulacji zderzeń obłoków, co wskazuje, że gromady gwiazd powstają wskutek kompresji gazu w fali uderzeniowej powstałej w trakcie zderzenia obłoków.
“Te modele formowania gwiazd są niezwykle trudne do zweryfikowania obserwacyjnie” mówi Jonathan Tan, profesor na Chalmers University of Technology w Goteburgu w Szwecji oraz na University of Virginia oraz główny badacz w tym projekcie. “Znajdujemy się w fascynującym punkcie projektu, w którym dane otrzymane z SOFIA mogą faktycznie posłużyć do testowania symulacji”.
Choć wciąż nie ma jeszcze wśród naukowców zgody co do mechanizmu odpowiedzialnego za napędzanie procesu powstawania gromad gwiazd, nowe obserwacje przeprowadzone za pomocą obserwatorium SOFIA pomogły naukowcom wykonać ważny krok na drodze do rozwiązania tej zagadki. To pole badań pozostaje niezwykle aktywne, a nowe dane dostarczają kluczowych dowodów przemawiających za modelem kolizji. Autorzy spodziewają się, że przyszłe obserwacje przetestują ten scenariusz, aby określić czy proces zderzenia obłoków jest unikalnym dla tego regionu, bardziej powszechnym czy uniwersalnym mechanizmem formowania gromad gwiazd.
“Naszym kolejnym krokiem jest wykorzystanie obserwatorium SOFIA do obserwacji większej ilości obłoków molekularnych, w których powstają gromady gwiazd” dodaje Tan.
Obserwatorium SOFIA to Boeing 747SP zmodyfikowany do przenoszenia teleskopu o średnicy zwierciadła wynoszącej 106 cali.
Źródło: NASA
https://www.pulskosmosu.pl/2018/11/07/s ... ad-gwiazd/

http://www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:11 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Tlenek glinu w atmosferze ultra-gorącego jowisza
Napisany przez Radek Kosarzycki dnia 08/11/2018
Międzynarodowy zespół badaczy prowadzony przez astrofizyczkę Carolinę von Essen, wykorzystał spektrograf OSIRIS zainstalowany na teleskopie GTC (Gran Telescopio Canarias) do zbadania składu chemicznego planety, której temperatura równowagi wynosi około 3200°C.
WASP-33, układ planeta-gwiazda, który jest przedmiotem opisywanych badań, znajduje się jakieś 380 lat świetlnych od Ziemi. Gwiazda macierzysta jest pierwszą gwiazdą Delta Scuti, w pobliżu której udało się odkryć krążącego wokół niej gorącego jowisza. Znaczące pulsacje gwiazdy, wykazujące okresowość porównywalną do czasu trwania tranzytu, utrudniają modelowanie samych tranzytów planety. Dlatego też prawidłowa charakteryzacja własności fizycznych egzoplanety bez uwzględnienia zmienności gwiazdy jest ekstremalnie trudnym zadaniem.
Planeta WASP-33b jest bardzo interesująca sama w sobie: jej temperatura wynosi 3200°C, przez co znajduje się ona pośród zaledwie kilku dotąd odkrytych ultra-gorących jowiszów. Okres orbitalny wynosi zaledwie 29 godzin, a orbita planety jest ustawiona niemal prostopadle do płaszczyzny równika gwiazdy.
Badania, których wyniki opublikowano w periodyku Astronomy & Astrophysics, skupiają się na analizie składu chemicznego atmosfery rzeczonej planety. To istotne badania ponieważ “Obecne modele atmosfer egzoplanetarnych przewidują, że ultragorące jowisze powinny być pozbawione chmur i charakteryzować się w widmie widzialnym paletą tlenków takich jak tlenek wanadu, tlenek tytanu i tlenek glinu” mówi Carolina von Essen z University of Aarhus w Danii, główna badaczka projektu. “Jednak istnieje ograniczona liczba egzoplanet, w których udało się odkryć te związki w dużej ilości, co sprawia, że kwestionujemy nasze modele”.
Szczegółowe określenie składu chemicznego ultra-gorących jowiszów ma zatem potencjał podważenia obecnych modeli atmosfer egzoplanetarnych. Istnieje jednak pewna symbioza modeli z obserwacjami, której doskonałym przykładem są opisywane tu badania, bowiem w ich trakcie odkryto tlenek glinu w atmosferze WASP-33b, czyli to co przewidywała teoria.
“Czułość GTC oraz OSIRIS były kluczowa dla sukcesu tych wymagających obserwacji” mówi Herve Bouy, współautor niniejszego artykułu. “Połączenie tych dwóch instrumentów sprawiło, że GTC w ostatnich latach, stał się wiodącym teleskopem na polu badań atmosfer egzoplanetarnych” dodaje Antonio Cabrera Lavers, dyrektor operacji naukowych GTC.
Bardzo precyzyjne dane zebrane za pomocą GTC/OSIRIS umożliwiło badaczom stworzenie fizycznie uzasadnionego modelu widzialnej zmienności gwiazdy macierzystej. Pulsacje WASP-33 oraz zmiany ich amplitudy w zależności od długości fali promieniowania zostały uwzględnione podczas określania chromatycznej zmienności rozmiaru planety. “Wykorzystując współczesne metody określania składu chemicznego WASP-33b, odkrywamy, że elementy obserwowane w widmie transmisyjnym WASP-33b między 450 a 550 nm można najlepiej wytłumaczyć obecnością tlenku glinu w atmosferze” mówi von Essen. Badacze nie dostrzegli znaczących dowodów obecności innych związków, ale stosunkowo wysoką obfitość tlenku glinu. Dlatego też do potwierdzenia tej detekcji potrzebne będą dalsze obserwacje prowadzone zarówno z Ziemi jak i z przestrzeni kosmicznej.
Źródło:IAC
https://www.pulskosmosu.pl/2018/11/08/t ... o-jowisza/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:13 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Hermaszewski: na Marsa nie lecę!
Napisany przez Redakcja dnia 08/11/2018
Na pokładzie jego statku nie było komputera, wszystko liczył na kartce papieru. Jedyny Polak i 89 człowiek w kosmosie opowiada o tym, jak roztopione aluminium chlapało po szybach, o orbitalnej diecie, a także o swoich duchowych przeżyciach. Szczegóły mocno przemawiają do wyobraźni.
Kosmiczna przygoda Mirosława Hermaszewskiego znów budzi zainteresowanie.
Z perspektywy czasu, minęło już 40 lat, najciekawsze wydają się szczegóły. Przykład? Wystarczy zdać sobie sprawę z tego, że przeciętny samochód osobowy jest dziś lepiej wyposażony w elektronikę niż radziecki statek kosmiczny z lat 70. Trudno to sobie wyobrazić, ale trajektorię lotu astronauci rysowali wtedy ołówkiem, a od prawidłowych obliczeń zależało przecież ich życie.
Nie mieliśmy żadnego komputera na pokładzie, na statku Sojuz-30 nie było. Wszystko mieliśmy w głowie. Teraz jest łatwiej, my musieliśmy to liczyć sami. Samo zejście z orbity jest bardzo skomplikowane. Trzeba wylądować, a to nie jest samolot, po drodze jest bariera cieplna. Pojawiała się wątpliwość: czy myśmy to wszystko dobrze policzyli? Jeśli trajektoria będzie zbyt płaska, to wrócimy na Ziemię w formie skwarek, a jeśli zbyt stroma, to zniszczą nas przeciążenia – w programie „Z tymi co się znają” opowiada Mirosław Hermaszewski, pierwszy i jak dotąd jedyny Polak w kosmosie.
O lądowaniu, a zwłaszcza o przebijaniu atmosfery w drodze powrotnej, opowiada w niezwykle barwny sposób.
– Płomienie robią się coraz mocniejsze, tuż przy twarzy jest 20 milionów stopni. Szyby zmieniają kolor od żółtego, przez brązowy, po czarny, chlapie na nie roztopione aluminium, nic nie widzimy i pojawiają się potworne przeciążenia, tak duże, że mówić jest trudno, a oddychać trzeba przeponą – wspomina Mirosław Hermaszewski.
Dramatyczne momenty to jednak nie wszystko. Astronauci mają też ten przywilej, że Ziemię i kosmos mogą oglądać z zupełnie innej perspektywy. Mirosław Hermaszewski w szczegółach pamięta moment, gdy po starcie statek wchodził już na orbitę, udało się go ustabilizować, i znalazł się czas na to, by rzucić pierwsze spojrzenie przez iluminator.
– Zobaczyłem pięknie zachodzące słońce i dynamiczne przejście barw: błękit, granat
i wreszcie czerń kosmosu. To jest przeżycie głęboko estetyczne. Nie wierzyłem wtedy, że jestem w kosmosie. Później przeżycie estetyczne przeradza się w duchowe. Mnogość przemyśleń i zjawisk sprawia, że patrzysz na tę głębię kosmosu i zadajesz sobie pytania: skąd to się wzięło? Jesteśmy w składzie galaktyki, w której jest 200 miliardów gwiazd podobnych do słońca, a galaktyk nieprzeliczalna liczba. To kim ty jesteś, człowieku? – mówi Mirosław Hermaszewski.
Od czasu jego wyprawy zmieniło się bardzo wiele – teraz miałby do dyspozycji najpotężniejsze komputery. Na pytanie, czy poleciałby dziś na Marsa, gdyby dostał taką propozycję, odpowiada jednak krótko: – Niech lecą beze mnie.
Więcej można się dowiedzieć z obszernej rozmowy polskiego astronauty z Marcinem Prokopem w programie „Z tymi co się znają”. To też unikalna okazja, żeby zobaczyć dietę astronautów sprzed ponad 40 lat. Mirosław Hermaszewski zaprezentował m.in. oryginalny chleb z tamtych czasów – to bochenek o rozmiarach 2 na 1 cm, w hermetycznym opakowaniu, do zjedzenie w jednym kęsie, a do tego prasowane: owoce, słodycze, cytryna czy herbata. Takie szczegóły, zwłaszcza gdy można je zobaczyć, też przemawiają do wyobraźni.
Wszystkie odcinki programu „Z tymi co się znają” są emitowane na kanale YouTube Browar Namysłów TV. Premiera nowego odcinka w każdy piątek o godz. 17.00. Oprócz Mirosława Hermaszewskiego, wśród gości Marcina Prokopa znaleźli się m.in. Przemek Kossakowski, Urszula Dudziak, Tomasz Bagiński, filmowiec i współtwórca serialowego “Wiedźmina”, znany youtuber Sylwester Wardęga czy dr Aleksandra Przegalińska, specjalistka w dziedzinie sztucznej inteligencji.

Program „Z tymi co się znają” można oglądać na kanale >>Browar Namysłów TV<<
https://www.pulskosmosu.pl/2018/11/08/h ... -nie-lece/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:15 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Astronomowie odnajdują pary czarnych dziur w łączących się galaktykach
2018-11-08. Autor. Agnieszka Nowak
Po raz pierwszy zespół astronomów zaobserwował kilka par galaktyk w końcowych etapach łączenia się w pojedyncze, większe galaktyki. Patrząc przez grube zasłony gazu i pyłu otaczające jądra łączących się galaktyk, zespół badaczy uchwycił pary supermasywnych czarnych dziur – z których kiedyś każda znajdowała się w centrum jednej z dwóch mniejszych galaktyk – zbliżające się do siebie, zanim połączą się w jedną, olbrzymią czarną dziurę.
Prowadzony przez Michaela Kossa zespół zbadał setki pobliskich galaktyk, korzystając ze zdjęć z Obserwatorium Kecka znajdującego się na Hawajach oraz z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a. Obserwacje z HST reprezentują 20-letni zbiór archiwum teleskopu.

Obrazy o wysokiej rozdzielczości dają bliższe spojrzenie na zjawiska, które według astronomów były częstsze we wczesnym Wszechświecie, gdy zderzenia między galaktykami następowały częściej. Kiedy czarne dziury wreszcie się zderzą, zaczną wyzwalać potężną energię w postaci fal grawitacyjnych – zmarszczek w czasoprzestrzeni, ostatnio wykrytych po raz pierwszy przez detektory LIGO.

Obrazy zwiastują także to, co może się wydarzyć za kilka miliardów lat, kiedy nasza Droga Mleczna połączy się z sąsiednią galaktyką Andromedy. Obie galaktyki posiadają w swoich jądrach supermasywne czarne dziury, które ostatecznie zderzą się i połączą w jedną większą czarną dziurę.

Zespół został zainspirowany zdjęciami z Hubble’a dwóch oddziałujących ze sobą galaktyk, nazwanych NGC 6240, które później służyły jako prototyp do badań. Najpierw zespół wyszukał aktywne czarne dziury, przekopując się przez dane rentgenowskie z 10 lat obserwacji wykonanych przez Burst Alert Telescope (BAT) znajdującym się na pokładzie obserwatorium Swift.

Zaletą BAT Swift jest to, że obserwuje on wysokoenergetyczne, „twarde” promieniowanie X. Promienie te przenikają przez gęste chmury pyłu i gazu otaczające aktywne galaktyki, pozwalając BAT widzieć rzeczy, które są niewidoczne na innych długościach fali.

Następnie naukowcy przeczesali archiwum Hubble’a, skupiając się na łączących się galaktykach, które zauważyli w danych rentgenowskich. Potem użyli super ostrego widzenia w bliskiej podczerwieni teleskopu Kecka, aby zaobserwować większą próbkę czarnych dziur wytwarzających promieniowanie rentgenowskie, które nie zostały znalezione w archiwum Hubble’a.

Zespół skupił się na galaktykach zlokalizowanych w odległości średnio 330 mln lat świetlnych od nas – stosunkowo blisko jak na kosmiczne odległości. Wiele galaktyk jest podobnych do Drogi Mlecznej i Andromedy. W sumie zespół przeanalizował 96 galaktyk zakonserwowanych przy użyciu teleskopu Kecka oraz 385 z archiwum Hubble’a.

Ich wyniki sugerują, że ponad 17% galaktyk zawiera parę czarnych dziur w swoim centrum, które są zamknięte w późnych stadiach orbitowania coraz bliżej wokół siebie, zanim połączą się w jedną, niezwykle masywną czarną dziurę. Naukowcy byli zaskoczeni, że znaleźli tak duży odłam późnych etapów fuzji, ponieważ symulacje sugerują, że większość par czarnych dziur spędza bardzo mało czasu w tej fazie.

Aby sprawdzić te wyniki, naukowcy porównali badane galaktyki z grupą kontrolną 176 innych galaktyk z archiwum Hubble’a, które nie posiadają aktywnie rosnących czarnych dziur. W tej grupie tylko około 1% badanych galaktyk podejrzewano o posiadanie pary czarnych dziur w późnych etapach łączenia się.

Ten ostatni krok pomógł badaczom potwierdzić, że świecące jądra galaktyk odkryte w spisie oddziałujących z pyłem galaktyk są rzeczywiście sygnaturą par szybko rosnących czarnych dziur zmierzających do zderzenia. Według naukowców odkrycie to jest zgodne z przewidywaniami teoretycznymi, ale do tej pory nie zostało zweryfikowane przez bezpośrednie obserwacje.

Nie jest łatwo znaleźć jądra galaktyczne tak blisko siebie. Większość wcześniejszych obserwacji łączenia się galaktyk uchwytywało scalające się czarne dziury na wczesnych etapach, kiedy znajdowały się 10 razy dalej od siebie. Późny etap procesu łączenia jest tak nieuchwytny, ponieważ galaktyki wchodzące w interakcje są otoczone gęstym pyłem i gazem, co wymaga obserwacji na bardzo wysokich rozdzielczościach, które mogą przechodzić przez chmury i lokalizować dwa łączące się jądra.

Przyszłe teleskopy na podczerwień, takie jak długo wyczekiwany Teleskop Jamesa Webba (JWST), którego start planowany jest na 2021 r. zapewnią lepszy wgląd w połączenia w zapylonych, silnie zasłoniętych galaktykach. JWST powinien również być w stanie mierzyć masy, szybkość wzrostu i inne parametry dla każdej czarnej dziury z bliskiej pary.

Opracowanie:
Agnieszka Nowak

Źródło:
University of Maryland

Urania
https://agnieszkaveganowak.blogspot.com ... rnych.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:16 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Skąd woda na Ziemi? Jest nowa teoria...

2018-11-08

Naukowcy z Arizona State University mają nową teorię na temat pochodzenia wody na Ziemi. Ich zdaniem, poza wodą którą przyniosły na naszą planetę planetoidy i ewentualnie komety, na Ziemi może być woda pochodząca bezpośrednio z gazów, pozostałych w otoczeniu Słońca po jego powstaniu. Do jej utworzenia przyczynił się wodór zgromadzony we wnętrzu naszej planety. Hipoteza, opisana w pracy opublikowanej na łamach czasopisma "Journal of Geophysical Research: Planets" może pomóc w analizie procesów powstawania planet pozasłonecznych i ocenie szans na istnienie tam warunków, sprzyjających powstaniu życia.

Pytanie, skąd pochodzi woda na Ziemi i jak się tu znalazła, spędza naukowcom sen z powiek od dawna. Obecnie przyjęte hipotezy stanowią, że została przyniesiona na naszą planetę z kosmosu, za sprawą spadających na jej powierzchnię planetoid i komet. Przekonują o tym między innymi wyniki badań izotopowych, pokazujące, że proporcja wodoru do jego cięższego izotopu, deuteru jest w ziemskich oceanach podobna, jak na planetoidach. Zdaniem Jun Wu, Stevena Descha i Petera Busecka ze School of Earth and Space Exploration i School of Molecular Sciences na Arizona State University, to jednak może być tylko część prawdy.
Komety zawierają dużo lodu i mogą być źródłem części wody, planetoidy też zawierają wodę, choć nie w tak dużej ilości - mówi Steven Desch. Ale o źródłach wody w początkach Układu Słonecznego można też myśleć w inny sposób. Woda powstaje z wodoru i tlenu, na Ziemi tlenu jest dużo, wiec za źródło wody można uznać praktycznie każde źródło wodoru - dodaje. Wodór był czołowym składnikiem mgławicy słonecznej, z której ostatecznie powstały i nasza gwiazda, i planety naszego układu, a mimo to, jak podkreśla pierwszy autor pracy, Jun Wu, nie przywiązywano do niego w dotychczasowych teoriach dostatecznej wagi.
Wyniki nowych analiz wskazują, że przynajmniej część z naszej wody może pochodzić bezpośrednio z chmur pyłu i gazu, które pozostały po utworzeniu się naszej gwiazdy w postaci tak zwanej mgławicy słonecznej. Autorzy pracy piszą, że owszem, badania proporcji wodoru do deuteru w wodzie oceanicznej przynoszą wyniki podobne do proporcji w planetoidach i to może nasuwać przypuszczenia, że cała woda dotarła na Ziemię właśnie za ich pośrednictwem, zwracają jednak uwagę na doniesienia wskazujące, że w przypadku wodoru głęboko pod powierzchnią, w płaszczu Ziemi, ta proporcja jest inna. Także gazy szlachetne spod powierzchni Ziemi mają skład izotopowy odziedziczony po mgławicy słonecznej.
By to wyjaśnić, naukowcy sformułowali nowy model teoretyczny formowania się Ziemi. Zgodnie z nim, przed miliardami lat wokół Słońca zaczęły pojawiać się nasączone wodą planetoidy, podczas gdy duża część gazu i pyłu pozostawała wciąż w formie mgławicy słonecznej. Planetoidy zderzały się i łączyły, tworząc między innymi planety, a energia ich zderzeń prowadziła do stapiania się ich powierzchni w postać magmy. Gazy z mgławicy słonecznej, w tym wodór i gazy szlachetne, były potem grawitacyjnie ściągane w pobliże tych dużych obiektów. Wodór, uboższy w deuter, niż ten wchodzący w skład pierwotnie obecnej w planetoidach wody rozpuszczał się w płynnej lawie i wnikał do wnętrza, także do stopionego żelaznego jądra. Wodór bogatszy w deuter pozostawał przy powierzchni. Tam też wodę dodawały uderzające w Ziemię komety i planetoidy.

Na szczęście wydaje się, że nie trzeba będzie zmieniać szkolnych podręczników. Sprawa dotyczy bowiem w przypadku naszej planety zaledwie około 2 proc. wody. Nowa teoria może mieć jednak konsekwencje dla naszego rozumienia procesu tworzenia się planet pozasłonecznych i oceny szans, że tam pojawią się warunki sprzyjające powstaniu życia. Wnioski dla planet pozasłonecznych mogą być bardzo interesujące. Nawet jeśli utworzyły się one w rejonach wokół gwiazd, gdzie nie było bogatych w wodę planetoid, prędzej czy później woda musiała się tam pojawić, może nie w takiej ilości jak na Ziemi, ale jednak...
Grzegorz Jasiński



https://www.rmf24.pl/nauka/news-skad-wo ... Id,2655447
http://www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:17 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Astronarium nr 71 o misjach do Jowisza
Wysłane przez czart w 2018-11-08

Dzisiaj premiera kolejnego odcinka Astronarium. Jego tematem będą misje do Jowisza - największej planety Układu Słonecznego.
Co takiego dowiedzieliśmy się i czego dowiemy się dzięki sondom takim jak Galileo, Juno czy JUICE? Badały one nie tylko Jowisza, ale także jego księżyce. W odcinku przedstawione będą najciekawsze rezultaty dotychczasowych misji sond kosmicznych oraz planowana misja JUICE. Opowiedzą o niej polscy naukowcy i inżynierowie przygotowujący instrumenty dla tego projektu prowadzonego przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA).
Premiera odcinka dzisiaj o godz. 17:00 i 20:30 w TVP 3, powtórki w sobotę, a później będzie dostępny także na YouTube.
Astronarium to seria popularnonaukowych programów telewizyjnych o astronomii i kosmosie. Prezentuje zagadki Wszechświata i naukowców, którzy je badają. Kamery programu odwiedzają różne instytuty naukowe w Polsce i poza granicami naszego kraju pokazując najnowszą wiedzę o Wszechświecie, jaką dysponują współcześni astronomowie i fizycy.
Producentami programu są Polskie Towarzystwo Astronomiczne (PTA) oraz Telewizja Polska (TVP), a partnerem medialnym czasopismo i portal "Urania - Postępy Astronomii". Dofinansowanie produkcji zapewnia Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Więcej informacji:
• Witryna internetowa „Astronarium”
• „Astronarium” na Facebooku
• "Astronarium" na Instagramie
• „Astronarium” na Twitterze
• Odcinki „Astronarium” na YouTube
• Oficjalny gadżet z logo programu: czapka z latarką
• Ściereczka z mikrofibry z logo Astronarium
• Podkładka pod mysz z logo Astronarium
http://www.urania.edu.pl/wiadomosci/ast ... -4790.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:18 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Europejska wersja Sojuza wynosi satelitę meteorologicznego Metop-C
Wysłane przez grabianski w 2018-11-08
W środę z kosmodromu Kourou w Gujanie Francuskiej wystartowała rakieta Sojuz ST-B z satelitą Metop-C należącym do europejskiej organizacji meteorologicznej EUMETSAT.
Rakieta wystartowała z ładunkiem w środę, 7 listopada o 1:47 czasu polskiego. Satelita po udanym locie trafił na docelową orbitę heliosynchroniczną.
O ładunku

Metop to seria satelitów, wyposażonych w sprzęt do obserwacji pogody na Ziemi. Do tej pory na orbicie znajdowały się dwa ładunki tej sieci. Satelity Metop wchodzą w skład międzynarodowego programu Initial Joint Polar System (IJPS), w ramach którego amerykańskie i europejskie instytucje wymieniają się pozyskanymi danymi meteorologicznymi między sobą.
Metop-C waży 4084 kg i został wyposażony w zestaw instrumentów teledetekcyjnych. Amerykańska organizacja NOAA dostarczyła dla statku sprzęt obrazujący w podczerwieni i świetle widzialnym AVHRR/3, radiometr mikrofalowy AMSU-A oraz urządzenie badania środowiska kosmicznego SEM-2. Te same instrumenty były już wykorzystywane w satelitach amerykańskiego programu POES.
Na satelicie znalazły się także: radiometr mikrofalowy MHS do badania wilgotności, interferometr atmosferyczny do obserwacji w podczerwieni IASI, skaterometr ASCAT do pomiaru prędkości wiatru, spektrometr GOME-2 do obserwacji warstwy ozonowej, zawartości aerozoli i gazów cieplarnianych w atmosferze oraz odbiornik GPS GRAS do profilowania atmosfery ziemskiej na bazie obserwowanych zakryć sygnału GPS.
Oprócz ładunku meteorologicznego na pokładzie satelity znalazło się miejsce dla przekaźnika danych z boi i stacji badawczych oraz nadajników na dzikich zwierzętach A-DCS.
Metop-C to ostatni satelita 1. generacji systemu. W planach jest wysyłanie w latach 20. satelitów programu Metop-SG z nowymi urządzeniami meteorologicznymi.
Podsumowanie

Był to już trzeci udany start rakiety z rodziny Sojuz po awarii jaka miała miejsce podczas lotu z astronautami w ramach misji Sojuz MS-10 w październiku. Specjalna komisja ogłosiła wyniki śledztwa, które ustaliło przyczynę nieudanego lotu.
Do końca tego roku może odbyć się jeszcze 5 startów tej rakiety. 18 listopada w stronę Międzynarodowej Stacji Kosmicznej powinien polecieć Sojuz-FG z zaopatrzeniem dla załogi. To będzie generalny test tej samej wersji rakiety, która na początku grudnia wyniesie trójkę astronautów do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w statku Sojuz MS-11.
Źródło: NS/Arianespace
Więcej informacji:
• informacje o misji i satelicie od operatora rakiety, firmy Arianespace

Na zdjęciu: Start rakiety Sojuz ST-B z satelitą Metop-C. Źródło: Arianespace.
http://www.urania.edu.pl/wiadomosci/eur ... -4792.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:21 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
To się nazywa mieć wyjątkowe "szczęście". Meteoryt spadł na nastolatka, ale go nie zabił
2018-11-08
Prawdopodobieństwo, że na człowieka spadnie meteoryt statystycznie jest minimalne. A jednak w spisanej historii zdarzyło się to kilkukrotnie. 9 lat temu kosmiczny kamień spadł na 14-latka w Niemczech, a 7 lat temu wbił się w dom na Mazurach.
Co jakiś czas na ziemię spadają kosmiczne skały. Większość z nich jest bardzo małych, a to oznacza, że szansa na to, że uderzą w człowieka jest bardzo niewielka. 5 lat temu meteoryt przeleciał nad głowami mieszkańców Czelabińska w Rosji i wtedy też na nowo rozgorzała dyskusja na ten rzadko poruszany dotychczas temat.
Czy meteoryt mógłby spaść na ludzi? Odpowiedź brzmi: tak. Latem 2009 roku doszło do takiego niecodziennego zdarzenia. 14-letni chłopiec z niemieckiego miasta Essen został trafiony w rękę przez meteoryt wielkości groszku.
Prędkość uderzenia była tak wielka, że kosmiczna skała zdołała wbić się w ziemię. Naukowcy zabrali tajemniczy obiekt do analizy. Okazało się, że uderzył chłopca z prędkością kilkudziesięciu tysięcy kilometrów na godzinę. Nastolatek miał wyraźną, głęboką szramę na ręce.
Większość meteoroidów wchodząc w ziemską atmosferę rozpada się na kawałki, które wyparowują zanim jeszcze dotrą do powierzchni ziemi. Tak się dzieje nawet z największymi meteoroidami, które mają rozmiary samochodu. Zdarza się jednak, że niewielkie ich części spadają na ziemię, zwłaszcza, jeśli są one zbudowane z solidnego materiału jakim jest metal.
Spadały na ludzi, zwierzęta i samochody
Na przestrzeni wielu lat zdarzyło się kilka przypadków uderzenia meteorytu w człowieka lub w pobliżu niego, czasem skończyło się to jego śmiercią. Tak było w lutym 2007 roku w indyjskim stanie Radżastan, leżącym przy granicy z Pakistanem.
Mieszkańcy mówili o olbrzymim wybuchu, a w miejscu uderzenia meteorytu powstał wielki krater. Niestety zdarzenie skończyło się tragicznie, gdyż meteoryt po przemierzeniu przestrzeni kosmicznej spadł wprost na głowy Hindusów. Zginęły 2 osoby, a kolejne 5 osób zostało ciężko rannych.
Meteoryt wbił się w ziemię z astronomiczną prędkością 50 kilometrów na sekundę. Dla porównania z taką prędkością meteoryt mógłby przemieścić się z Warszawy do Krakowa w ciągu niespełna 6 sekund.
Znacznie więcej było przypadków uderzenia meteorytów w domy. 30 listopada 1954 roku w stanie Alabama 1,4-kilogramowy meteoryt przebił dach domu, odbił się od mebli i uderzył gospodynię domową w biodro nabijając jej pokaźnego siniaka.
9 października 1992 roku meteoroid przeciął niebo nad wschodnią częścią Stanów Zjednoczonych rozpadając się na kilka kawałków. W miejscowości Peekskill w stanie Nowy Jork uderzył w samochód, ale szczęśliwie właściciela nie było wtedy w środku.
21 czerwca 1994 roku w pobliżu Madrytu w Hiszpanii prawie 1,5-kilogramowy meteoryt uderzył w przednią szybę jadącego samochodu, zgiął kierownicę i zatrzymał się na tylnym siedzeniu. Podróżujące autem małżeństwo przeżyło szok, ale nie doznało żadnych obrażeń.
Nie tylko ludzie ginęli od uderzenia meteorytem, podobnie było również ze zwierzętami. Historia zna jeden przypadek upadku niewielkiego meteorytu na psa. Choć kosmiczny "kamyk" był niewielki, to jednak podróżował z tak zawrotną prędkością, że dosłownie przebił pupila na wylot.
Meteoryt spadł też na Mazurach
W Polsce pierwszy od 17 lat meteoryt spadł 30 kwietnia 2011 roku na gospodarstwo agroturystyczne we wsi Sołtmany niedaleko Giżycka w woj. warmińsko-mazurskim. O godzinie 6:06 kosmiczny "kamień" przebił zadaszenie budynku gospodarczego przerobionego na łazienki dla agroturystów. Na szczęście nikomu nic się nie stało, ale donośny huk postawił mieszkańców na równe nogi.
Gospodarze poszukując źródła zniszczeń znaleźli niewielki kamień rozbity na dwie części wielkości pięści. Wyróżniał się on kolorem i budową od innych kamieni, dlatego od razu pomyślano, że może to być meteoryt. Niedługo potem pierwszym od lat meteorytem żyła już cała Polska.
Naukowcy przez kilka miesięcy analizowali kawałki skał i ogłosili, że to meteoryt kamienny należący do chondrytów oliwinowo-hiperstenowych. Waży on 1066 gramów i pochodzi z pasa głównego planetoid znajdującego się między orbitami Marsa i Jowisza, a więc z odległości 500 milionów kilometrów od Ziemi.
Meteoryt obecnie znajduje się w kilku częściach. Jedną posiadają sami gospodarze, a dwie kolejne właśnie zostały przekazane przez nich Planetarium w Olsztynie i wystawione w gablocie w holu budynku. Na mniejszym kawałku meteorytu widoczny jest fragment skorupy obtopieniowej, powstałej podczas przejścia meteorytu przez ziemską atmosferę.
Deszcz meteorytów nad Poznaniem
Kosmiczne okruchy spadały na ziemie polskie w przeszłości wielokrotnie. Jedna z najstarszych naocznych obserwacji miała miejsce w 1277 roku w Krakowie, ale skały nie udało się odnaleźć.
Absolutnie najstarsze uderzenie meteorytu w obszar znajdujący się dzisiaj w granicach Polski, miało miejsce 5 tysięcy lat temu. Na terenie dzisiejszego Rezerwatu przyrody Meteoryt Morasko, położonego w północnej części Poznania, miał miejsce największy w Europie deszcz meteorytów.
"Łowcy meteorytów" Łukasz Smuła i Magdalena Skwirzewska z Opola największy meteoryt odnaleźli 8 października 2012 roku. Był to żelazny meteoryt o stożkowatym kształcie, o wadze 300 kilogramów, wysokości 50 cm, szerokości 40 cm i długości 71 cm. W najszerszym miejscu meteoryt ma obwód 2 metry.
Obecnie na całym świecie w zbiorach znajduje się około 30 tysięcy meteorytów różnej wielkości i ta kolekcja wciąż się powiększa.
Źródło: TwojaPogoda.pl
http://www.twojapogoda.pl/wiadomosc/201 ... nie-zabil/

http://www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:23 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Oficjalna akceptacja misji Lucy
2018-11-08. Krzysztof Kanawka

Amerykańska agencja NASA oficjalnie potwierdziła projekt misji bezzałogowej Lucy. Projekt przechodzi w fazę realizacji.
Czwartego stycznia 2017 NASA rozstrzygnęła trzynasty konkurs na misję Discovery. Wieloetapowa selekcja projektów trwała kilka lat. W pierwszej połowie 2015 roku NASA otrzymała aż 28 propozycji na misję tej klasy. Z tej puli NASA wybrała pięć projektów do dalszych studiów, które trwały przez kolejny rok. Wreszcie NASA ogłosiła zwycięzców, którymi zostali:
• Psyche, wyprawa ku planetoidzie 16 Psyche. Jest to największa metaliczna planetoida, typ obiektu, który jeszcze nigdy nie został odwiedzony przez żadną misję kosmiczną.
• Lucy, która ma przelecieć obok sześciu planetoid trojańskich Jowisza. Ta misja łącznie mogłaby trwać aż 11 lat, gdyż ostatni przelot planowany jest na 2032 rok.
W finale „odpadły” dwie misje wenusjańskie oraz NEOCam – poszukiwanie planetoid i komet bliskich Ziemi. Start Lucy ma nastąpić w 2021 roku, zaś start Psyche – w 2023 roku.
Przez prawie dwa lata trwały prace nad misją Lucy. Ostatecznie, 30 października 2018 NASA na oficjalnie zatwierdziła tę misję, poprzez akceptację planu prac oraz szczegółowego kosztorysu wydatków. Misja Lucy przeszła w etap realizacji.
Aktualnie start misji Lucy jest planowany na październik 2021. Wyprawa tej sondy ma trwać 12 lat. W trakcie całej misji Lucy zbada jedną planetoidę Pasa Głównego oraz sześć planetoid trojańskich.
Planetoida Pasa Głównego, do której zbliży się Lucy, nosi nazwę 52246 Donaldjohanson oraz oznaczenie 1981 EQ5. Jest to planetoida o średnicy 4 km. Lucy powinna przelecieć obok tej planetoidy 25 sierpnia 2025. Z kolei sześć planetoid trojańskich, które odwiedzi Lucy to 3548 Eurybates (ok 65 km średnicy, zbliżenie 12 sierpnia 2027), 15094 Polymele (ok 21 km średnicy, zbliżenie 12 września 2027), 11351 Leucus (ok 35 km średnicy, zbliżenie 18 kwietnia 2028), 21900 Orus (ok 50 km średnicy, zbliżenie 11 listopada 2028) i 617 Patroclus (podwójna planetoida, średnice ok 115 i 105 km, zbliżenie 2 marca 2023).
(NASA)
https://kosmonauta.net/2018/11/oficjaln ... isji-lucy/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:25 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
HTV-7 opuszcza ISS – przygotowania do powrotu HSRC
2018-11-08. Krzysztof Kanawka
Siódmego listopada japoński pojazd bezzałogowy opuścił Międzynarodową Stację Kosmiczną. Trwają przygotowania do deorbitacji, w trakcie której na Ziemię powróci mała kapsuła HSRC.
Start HTV-7 nastąpił 22 września 2018 o godzinie 19:52 CEST z kosmodromu Tanegashima za pomocą rakiety H-2B. Jest to już siódma misja japońskiego bezzałogowego pojazdu zaopatrzeniowego HTV.
Na pokładzie HTV-7 znalazło się ładunek o łącznej masie 6,2 tony, z czego 4,3 tony zostało zainstalowane w części ciśnieniowej pojazdu. Pozostałe 1,9 ton to przede wszystkim 7 akumulatorów litowo-jonowych, które zastąpią wysłużone już akumulatory niklowo-wodorkowe.
HTV-7 dotarł do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) w dniu 27 września. Tego dnia nastąpiło przechwycenie przez ramię robotyczne Stacji (SSRMS), a następnie przyciągnięcie i instalacja pojazdu w jednym z węzłów modułu Harmony.
Przez kolejne tygodnie trwał rozładunek HTV-7. Następnie, wnętrze tego pojazdu wypełniono zbędnym sprzętem, który ma być zniszczony podczas deorbitacji. Wreszcie, 7 listopada 2018 nastąpiło odłączenie HTV-7 od ISS. Poniższe nagranie prezentuje ten proces.
HTV-7 pozostanie na orbicie przez kolejne dni. W sobotę, 10 listopada, dojdzie do deorbitacji HTV-7. Tym razem jednak pewna część tego pojazdu wróci na Ziemię. Na pokładzie HTV-7 zainstalowano kapsułę powrotną o nazwie HTV Small Re-entry Capsule (HSRC). Jeśli test powrotu HSRC się powiedzie, wówczas możliwe będzie sprowadzanie małych ładunków z ISS.
Łącznie HSRC będzie w stanie dostarczyć na Ziemię do 20 kg eksperymentów naukowych. Kapsuła ma średnicę 84 cm i wysokość 65,7 cm, zaś masę niższą od 180 kg.
(PFA)
https://kosmonauta.net/2018/11/htv-7-op ... rotu-hsrc/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:26 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
SpaceX buduje małą wersję statku BFS. Pierwsze starty już w 2019 roku
2018-11-09
Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że zanim zobaczymy futurystyczny, pełnowymiarowy statek Big Falcon Spaceship, pojawi się jego mniejsza wersja.
Elon Musk zdradził kilka bardzo ciekawych szczegółów na temat budowanej właśnie przez jego firmę SpaceX najpotężniejszej rakiety w historii przemysłu kosmicznego, a mianowicie Big Falcon Rocket i statku kosmicznego Big Falcon Spaceship.
Na swoim profilu na Twitterze napisał, że inżynierowie pracują nad małą wersją statku, którego określił słowami Mini-BFR. Miliarder początkowo nie chciał za bardzo wdawać się w szczegóły, ale ciągnięty za język przez swoich fanów, ujawnił co nieco. Okazuje się, że będzie to mały statek przeznaczony do testów. Wykonany zostanie na bazie starego, ale sprawdzonego w boju drugiego stopnia rakiety Falcon-9.
Plan przewiduje wyposażonego tej części rakiety w skrzydła i osłony termiczne, aby inżynierowie mogli sobie poćwiczyć wejścia urządzenia w atmosferę z olbrzymimi prędkościami. Nie będzie to łatwe, tak samo jak miało to miejsce w przypadku pierwszych lądowań pierwszych stopni Falcona-9 na lądzie i pływających mobilnych platformach.
Musk zdradził, że pierwsze testy powietrzno-kosmiczne Mini-BFR mają rozpocząć się już 8 miesięcy. Fani SpaceX i entuzjaści eksploracji kosmosu będą więc mieli masę frajdy, oglądając częste testy technologii wartej ok. 5 miliardów dolarów, która pozwoli nam w niedalekiej przyszłości powrócić na Srebrny Glob, odbyć pierwszą załogową misję na Czerwoną Planetę i zbadać inne obiekty przemierzające Układ Słoneczny.
Przypomnijmy, że pierwszym pasażerem gotowej rakiety BFR i statku BFS będzie Yusaku Maezawa, 42-letni japoński miliarder, który znajduje się w pierwszej dwudziestce najbogatszych ludzi w Kraju Kwitnącej Wiśni. Majątku dorobił się na branży modowej i kolekcji sztuki. Co ciekawe, nie będzie sam na pokładzie statku kosmicznego BFS w swojej misji okrążenia Księżyca. Elon Musk poinformował, że Japończyk zabierze ze sobą jeszcze 6-8 swoich znajomych architektów, projektantów i artystów. Lot planowany jest na rok 2023.
Źródło: GeekWeek.pl/Elon Musk/Twitter / Fot. SpaceX
http://www.geekweek.pl/news/2018-11-09/ ... 2019-roku/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:27 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Pierwszy lot rakiety BIGOS 4
2018-11-09. Krzysztof Kanawka
Drugiego listopada firma SpaceForest przeprowadziła pierwszy lot rakiety BIGOS 4.
Rakieta BIGOS 4 to konstrukcja rakietowa, służąca do rozwijania technik napędowych firmy SpaceForest. Rakieta ma masę startową 100 kg i długość 5,5 metra. Rakieta ma być zdolna do osiągnięcia maksymalnej prędkości 1,9 Mach i pułapu około 15 km (aktualny limit pułapu w Polsce). BIGOS 4 ma być zdolny do ponownego lotu w ciągu 72 godzin.
Pierwszy lot rakiety BIGOS 4 odbył się 2 listopada 2018 roku. Był to lot krótki lot, którego celem było sprawdzenie poprawnej pracy silnika rakietowego oraz odzyskanie całej rakiety. Lot zakończył się pełnym sukcesem, co otwiera drogę do kolejnych testów. Poniższe nagranie prezentuje ten lot.
Firma SpaceForest sp. z o.o. ma siedzibę w Pomorskim Parku Naukowo-Technologicznym w Gdyni i zatrudnia ponad 25 osób. Realizuje m.in. projekty technologiczne dla Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) oraz w ramach programów badawczo rozwojowych Unii Europejskiej. Ponadto, SpaceForest realizuje własne projekty badawczo-rozwojowe, m.in. w dziedzinie napędów rakietowych. Jest to aktualnie jedna z najdynamiczniej rozwijających się firm polskiego sektora kosmicznego, opierająca prace o własne, zaawansowane koncepcje i technologie.
(SF)
https://kosmonauta.net/2018/11/pierwszy ... y-bigos-4/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:29 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Dobre wieści - warstwa ozonowa się regeneruje

2018-11-09

Najnowszy raport ONZ wskazuje, że działania podjęte w ramach Protokołu Montrealskiego działają i doprowadziły do długotrwałego spadku substancji zubożających warstwę ozonową (SZWO). Dzięki temu może się ona zregenerować do 2060 r.

Protokół Montrealski powstał w 1987 r. w odpowiedzi na fakt, że wiele chemikaliów stosowanych w aerozolach, systemach chłodniczych, lodówkach i rozpuszczalnikach przemysłowych niszczy stratosferę Ziemi, tworząc dziurę ozonową. Ta z kolei umożliwia przenikanie szkodliwego promieniowania ultrafioletowego, które może być jednym z czynników powodujących raka skóry. Międzynarodowe działania zmusiły organizacje do wycofywania substancji niszczących warstwę ozonową, takich jak chlorofluorowęglowodory, wodorochlorofluorowęglowodory i halony.


Co cztery lata powstaje raport oceniający stan warstwy ozonowej. Ten z 2018 r. pokazuje, że poziomy ozonu na odcinkach stratosfery regenerują się w tempie 1-3 proc. od 2000 roku. Jeżeli wskaźniki te utrzymają się na właściwym poziomie, to dziura ozonowa na półkuli północnej zregeneruje się w latach 20. obecnego wieku, na półkuli południowej w latach 50. obecnego wieku, a w regionach polarnych przed 2060 r.

- Protokół Montrealski jest jednym z najbardziej udanych porozumień wielostronnych w historii z jakiegokolwiek powodu. Ostrożna mieszanka autorytatywnej nauki i wspólnych działań, które określiły protokół na ponad 30 lat, są w stanie wyleczyć naszą warstwę ozonową - powiedział Erik Solheim, szef departamentu środowiska ONZ.


Jeżeli Poprawka Kigali zostanie ratyfikowana w 2019 r. korekty dodadzą konkretne cele i harmonogramy w celu znalezienia przyjaznych dla środowiska alternatyw dla wodorofluorowęglowodorów. Według raportu pozwoli to uniknąć do 0,4 proc. globalnego ocieplenia w tym stuleciu.


https://nt.interia.pl/raporty/raport-ko ... Id,2654434

http://www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 9:30 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
NASA wsparła misję Breaktrough Initiatives w celu poszukiwania życia na Enceladusie
2018-11-09
Jako że rosyjski przemysł kosmiczny ma się nie najlepiej, w swoje ręce przyszłość eksploracji kosmosu w celach badawczych ostro wzięli się tamtejsi miliarderzy.
Nie, to nie są propagandowe hasełka Kremla, tylko prawdziwe plany, które zaczęła już wspierać Amerykańska Agencja Kosmiczna. Majętni Rosjanie zaczynają poważnie myśleć o eksploracji najbliższego nam kosmosu, nie tylko pod względem realizacji pięknej dla nich wizji kosmicznego górnictwa i walki o kosmiczne zasoby, ale przede wszystkim dla poszukiwania życia.
Jednym z najbardziej znanych multimiliarderów z Rosji jest Jurij Milner. To on jest pomysłodawcą projektu Breaktrough Initiatives, który powstał w celu poszukiwań obcego życia poza Ziemią. W projekt był również zaangażowany znany fizyk, Stephen Hawking. Wspólnie chcieli oni wysłać sondy w okolice Alfa Centauri, aby sprawdzić, czy przypadkiem na jednej z planet nie zamieszkuje tam obca cywilizacja.
Niedawno Milner, który piastuje 14. pozycję na liście najbogatszych ludzi na Ziemi, zainicjował kolejny projekt. W jego ramach chce wysłać na Enceladusa, księżyc Saturna, sondę o nazwie BI. Chciałby zrobić to zanim uczyni to NASA, czyli mówimy tu o wczesnych latach 20. bieżącego wieku.
Ten obiekt ostatnimi czasy spędza sen z powiek astrobiologów, a to za sprawą odkrycia tam molekularnych śladów wodoru, azotu, węgla i tlenu oraz procesów hydrotermalnych (zobaczcie tutaj). To wszystko jest silną przesłanką świadczącą o możliwości istnienia tam życia, egzystującego pod kilkukilometrową skorupą lodową, na dnie wielkiego i głębokiego oceanu.
Rosjaninowi marzy się, podobnie jak amerykańskim miliarderom, przemiana ludzkości w cywilizację kosmiczną, która zamieszkiwałaby najróżniejsze zakątki Układu Słonecznego i odbywała podróże po całej galaktyce, jak od zawsze możemy to widzieć na różnej maści filmach sci-fi.
Technologie potrzebne w realizacji tych wielkich celów są już dostępne, potrzeba tylko funduszy i chęci na ich wdrożenie. Niestety, do tej pory najbogatsi ludzie świata uzależnieni byli finansowo od agencji kosmicznych i zysku z prowadzenia swoich misji, dlatego do niedawna ich wizje były tylko pieśnią przyszłości. Teraz jednak się to zmienia na lepsze.
Prywatny sektor przemysłu kosmiczne rozwija się w niesłychanym tempie. Najlepiej jest to widoczne w USA, ale powoli i z determinają chcą im dorównać również należące go miliarderów firmy z Chin i Rosji. Co ciekawe, plany Milnera właśnie wsparła NASA. Agencja wyłoży 70 tysięcy dolarów na opracowanie studnium wykonalności misji badawczej na Enceladusa. Trzymajmy wszyscy kciuki za bogaczy, bo dzięki nim szybciej odkryjemy największe zagadki skrywane przez obiekty przemierzające otchłań Układu Słonecznego.
Źródło: GeekWeek.pl/Breaktrough Initiatives / Fot. Twitter/NASA
http://www.geekweek.pl/news/2018-11-09/ ... celadusie/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 10:39 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Jowisz nie orbituje wokół Słońca
Tomasz Nowak
Wbrew temu co podpowiada ci wiedza wyniesiona ze szkoły, ta informacja cię zaskoczy. Środek orbity Jowisza nie znajduje się w środku Słońca.
Jedna z metod poszukiwania planet poza układem słonecznym, polega na obserwacji położenia gwiazd na niebie. To tak zwana astrometria. Każdy dzieciak bawił się ciężarkiem na sznurku i kręcił nim w kółko. Przy tej zabawie pojawiają się różne siły, ta która powoduje, że ciężarek chce odlecieć nazywa się odśrodkową – ona powoduje, że sznurek „ciągnie” za palec, sznurek przeciwdziała tej sile i powoduje, że jednak nie odlatuje. Tych sił jest więcej są takie, które odpowiadają za prędkość ciężarka i takie, które powodują że sam zwalnia. Podobnie jest w układzie gwiazda planeta. To są dwie ogromnie ciężkie kule materii, a jedna krąży wokół drugiej. Te dwie wielkie masy oddziałują na siebie. Siły między nimi powstające powodują, że środek gwiazdy minimalnie się przesuwa. Jest to wywołane przesunięciem środka ciężkości układu planeta-gwiazda. W efekcie oba obiekty poruszają się wokół wspólnego środka ciężkości, a nie wokół środka gwiazdy. Jeśli ustawimy narzędzia pomiarowe teleskopu na gwiazdę, u której podejrzewamy istnienie układu planetarnego i będziemy dostatecznie długo mierzyć położenie środka gwiazdy otrzymamy informację czy posiada ona układ planetarny, czy też nie.
Identyczna sytuacja zachodzi między planetami w układzie słonecznym, a najciekawszy związek jest między Jowiszem i Słońcem. Jowisz, największa planeta układu słonecznego, jest 2,5 razy cięższa niż wszystkie pozostałe razem wzięte. Powoduje to, że środek ciężkości układu Jowisz-Słońce jest przesunięty poza obrys naszej gwiazdy. W przypadku innych, lżejszych obiektów, krążących wokół gwiazd czy planet, wpływ zjawiska jest niewielki. Na przykład, gdy po orbicie Ziemi krąży sztuczny satelita, to oczywiście przesunięcie środka ciężkości następuje, ale jest on tak blisko środka planety, że zmiana jest niewykrywalna.
Zupełnie inaczej sprawa wygląda w przypadku Jowisza. Ten gazowy olbrzym jest tak niedorzecznie wielki, że środek ciężkości układu gwiazda-planeta przesuwa się poza obrys gwiazdy. Punkt w przestrzeni, który jest środkiem ciężkości układu jest przesunięty o 7% poza powierzchnię Słońca. Mimo wielkości planety, nadal jest ona tylko ułamkiem masy gwiazdy. Jednak jeśli ktoś zapyta cię o jakąś zwariowaną kosmiczną ciekawostkę, zawsze możesz powiedzieć, że Jowisz nie orbituje wokół Słońca tylko wokół punktu, który znajduje się około 49000 km od jego powierzchni.
https://www.rp.pl/Kosmos/181109740-Jowi ... ZiHvGK4JZI

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Pią Lis 09, 2018 10:48 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Uczniowie z ZST w Grudziądzu odkryli 31 asteroid
Uczniowie z Zespołu Szkół Technicznych w Grudziądzu w ramach zajęć Międzyszkolnego Koła Astronomicznego działającego przy Planetarium i Obserwatorium Astronomicznym odkryli aż trzydzieści jeden asteroid osiągając NAJLEPSZY WYNIK W KRAJU.
Poszukiwania asteroid odbywają się w ramach narodowych kampanii IASC (International Astronomical Search Collaboration) na całym świecie. Koordynatorem kampanii w naszym kraju jest prof. Lech Mankiewicz z Centrum Fizyki Teoretycznej PAN. W związku z odkryciem uczniowie otrzymali list gratulacyjny od głównego koordynatora kampanii IASC - Cassidy Davisa (Hardin-Simmons University, Teksas, USA). Zajęcia Międzyszkolnego Koła Astronomicznego są prowadzone przez Grzegorza Rycyka (ZST - Planetarium)
Nigdy do tej pory nie udało się odkryć aż tylu obiektów w ramach poprzednich kampanii All-Poland IASC. Odkrycia asteroid przyczyniają się między innymi do lepszej ochrony naszej planety przed obiektami typu NEO (Near Earth Object). Obiekty typu NEO potencjalnie mogą znaleźć się na kursie kolizyjnym z Ziemią. Planuje się również coraz więcej misji sond kosmicznych, które najpierw będą badały, a docelowo nawet eksploatowały surowce znajdujące się na asteroidach. Może któraś z odkrytych asteroid stanie się kosmiczną kopalnią metali ...a może nawet diamentów?
Po przeprowadzeniu dalszych obserwacji, w przyszłości będzie istniała możliwość nadania nazw własnych części odkrytych asteroid.
(J.R)
http://grudziadz365.pl/pl/11_wiadomosci ... roid.html#

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:45 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Start i lądowanie rakiety Falcon 9 z polskim satelitą PW-Sat2
2018-11-09. Radek Grabarek
Na 19 listopada 2018 roku, na 19:32 polskiego czasu, planowany jest następny start Falcona 9 z wyjątkową misją o nazwie SSO-A, podczas której wystrzelonych zostanie wiele mniejszych satelitów zamiast jednego dużego. Firma Spaceflight kupiła lot rakietą SpaceX, aby następnie odsprzedać miejsce wielu innym podmiotom i organizacjom.
Misja SSO-A może przejść do historii – najprawdopodobniej zostanie użyty pierwszy stopień Falcona 9, który już 2 razy był w kosmosie. Oznaczałoby to, że po raz pierwszy w historii, F9 poleciałby po raz trzeci na orbitę.
Polski satelita PW-Sat2 na pokładzie Falcona 9
Misja SSO-A wyniesie na orbitę 15 małych satelitów i aż 49 malutkich satelitów typu Cubesat. Pochodzą one z 17 krajów świata i od 34 różnych klientów. Wśród nich jest także polski cubesat o rozmiarze 2U (dwóch podstawowych jednostek) o nazwie PW-Sat2. Jego twórcami są studenci z Politechniki Warszawskiej. Celem misji PW-Sat2 jest przetestowanie czujnika światła, rozkładanych paneli słonecznych oraz algorytmów sterowania satelitą. Ale najbardziej widowiskowym celem ma być przetestowanie żagla deorbitacyjnego, który po rozłożeniu zwiększy powierzchnię cubesata i pozwoli na szybsze ściągnięcie z orbity poprzez zwiększenie oporu aerodynamicznego.
Już wkrótce na łamach We Need More Space ukaże się większy materiał na ten temat. Redakcja WNMS została także zaproszona na wspólne oglądanie startu Falcona 9 z PW-Sat2 na pokładzie do gmachu Politechniki Warszawskiej. Możecie się zatem spodziewać relacji z tego wydarzenia. I zapraszamy do wspólnego oglądania na żywo. Pora dnia jest wyjątkowo dogodna.
Dane startu Falcona 9 z satelitą PW-Sat2
• Data: 19 listopada 2018
• Godzina: 19:32 czasu polskiego
• Rakieta: Falcon 9 Block 5
• Ładunek: 15 małych satelitów oraz 49 satelitów typu cubesat
• Miejsce startu:Baza Sił Powietrznych Vandenberg – SLC-4E, Kalifornia
• Miejsce lądowania: autonomiczna barka JRTI
Start rakiety Falcon 9 z satelitą PW-Sat2 wideo transmisja na żywo
Tutaj znajdzie się link do wideo ze startem na żywo
Kalendarz Starty Rakiet Na Żywo
Jeśli nie chcesz przegapić następnych startów i wiedzieć dokładnie kiedy i której startuje następny Falcon 9 pobierz Kalendarz Starty Rakiet na Żywo. Wystarczy kliknąć w poniższy baner i zapisać się na newsletter We Need More Space.
https://weneedmore.space/start-i-ladowa ... a-pw-sat2/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:46 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Marsjański wschód Słońca zamieniony w muzykę
2018-11-09. dmir, mnie
Zdjęcie z pięciotysięcznego wschodu Słońca zarejestrowanego przez łazik Opportunity naukowcy przetworzyli w muzyczną kompozycję. Barwom, natężeniu światła czy wysokości terenu przypisali melodie i tonację, aby oddać nastrój panujący na planecie.
Czy można posłuchać marsjańskiego krajobrazu? Specjaliści z Anglia Ruskin University i University of Exeter twierdzą, że tak.

W tym celu stworzyli muzyczny utwór, skanując po kolei wszystkie piksele zdjęcia wykonanego przez łazik Opportunity, a konkretnie – zrobionej przez robota pięciotysięcznej fotografii wchodu Słońca.
Zależnie od jasności i koloru pikseli oraz informacji o wysokości przedstawianego przez nie fragmentu terenu przypisano im specyficzną melodię i tonację.

Na przykład ciche, wolne fragmenty odpowiadają ciemnym obszarom tła, a szybsze melodie w wyższych tonach pojawiają się w miarę zbliżania się do centrum zdjęcia przedstawiającego słoneczny dysk.
Utwór nazwany „Mars soundscapes” zostanie zaprezentowany w czasie Supercomputing SC18 Conference w Dallas 13 listopada.
Oprócz płynącej z głośników muzyki goście będą mogli też poczuć przekazywane specjalnym urządzeniem odpowiadające dźwiękom wibracje.
Jesteśmy podekscytowani prezentacją tej pracy na temat tak fascynującej planety – mówi dr Domenico Vicinanza z Anglia Ruskin University.

Sonifikacja zdjęć to bardzo elastyczna technika eksploracji naukowych zagadnień i można ją wykorzystać w różnych dziedzinach – od badania pewnych własności powierzchni i atmosfer planet, po analizę zmian pogody czy erupcji wulkanów. W naukach o zdrowiu może dostarczyć nowe metody analizy pojawiania się pewnych kształtów czy kolorów, co może być przydatne przy diagnostyce opartej na obrazach – opowiada specjalista.
źródło: PAP
https://www.tvp.info/39875684/marsjansk ... y-w-muzyke

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:48 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Jeśli weźmiemy się do pracy, to mamy szansę wysłać misję na „statek obcych”
2018-11-09
Kilka dni temu świat obiegła wiadomość, że tajemnicza planetoida Oumuamua tak naprawdę może być statkiem kosmicznym wysłanym przez obcą cywilizację.
Zakamuflowany pojazd miał poszukać śladów życia w otchłani kosmosu, a całkiem prawdopodobne, że przyjrzeć się bliżej planetom Układu Słonecznego, w tym Ziemi. Może brzmi to wszystko jak bajka, ale takie wizje mają naukowcy z amerykańskiego Uniwersytetu Harvarda. Ich zdaniem o tym może świadczyć nienaturalne przyspieszanie obiektu, które obserwowane jest od jakiegoś czasu.
Nie zgadzają się oni z teorią, jakoby dziwne przyspieszenie obiektu, o którym pisaliśmy wyżej, było związane z uwalnianiem się gazów z wnętrza obiektu. Gdyby tak było, wówczas zakręciłby się on w miejscu, a tego nie zaobserwowano. Naukowcy sądzą, że źródłem jego napędu i mocy jest promieniowanie słoneczne.
Astronomowie, Shmuel Bialy i Abraham Loeb, nie zgadzają się z teorią, jakoby dziwne przyspieszenie obiektu, o którym pisaliśmy wyżej, było związane z uwalnianiem się gazów z wnętrza obiektu. Gdyby tak było, wówczas zakręciłby się on w miejscu, a tego nie zaobserwowano. Naukowcy sądzą, że źródłem jego napędu i mocy jest promieniowanie słoneczne.
Jakby tego było mało, najnowsze obserwacje wskazują na to, że dziwny obiekt o kształcie cygara, ma na sobie związki takie jak metan, metanol i zamrożony tlenek węgla, które podczas kosmicznej podróży zostały zbombardowane promieniowaniem kosmicznym, tworząc trwałą powłokę, grubą nawet na kilkadziesiąt centymetrów.
Świat naukowy chce wysłać sondę kosmiczną na ten obiekt, aby ostatecznie rozwiać wszelkie wątpliwości. Misja będzie nosiła nazwę Lyra (Lutnia) na cześć gwiazdozbioru, z kierunku którego miała ona do nas przybyć. Największym problemem są jednak fundusze i zaawansowana technologia. Mamy też coraz mniej czasu, bo 'Oumuamua porusza się z ogromną prędkością ponad 60 km/s.
Tajemniczy obiekt 1 stycznia 2019 roku znajdzie się już na orbicie Saturna, a 2 lata później na orbicie Urana. Jeśli chcemy go dogonić i na nim bezpiecznie wylądować, musimy się spieszyć i opracować napęd sondy kosmicznej, która będzie przemierzała kosmos z prędkością grubo ponad 60 km/s. Co ciekawe, niedawno sonda New Horizons, z pomocą której zbadaliśmy Plutona, rozpędziła się do rekordowej prędkości 16 km/s, a do 60 km/s jeszcze daleko.
Astronomowie oczekują, że aktualny wyścig zbrojeń pomiędzy USA, Rosją i Chinami oraz rozwój technologii kosmicznych na potrzeby powrotu na Księżyc i lotu na Marsa, zaowocują budową nowych rodziajów napędów, które umożliwią szybki lot na obiekt 'Oumuamua i dokładne go zbadanie.
Bardzo ciekawie zapowiadają się nowe rakiety o napędzie jądrowym. Niedawno o pracach nad nich poinformowała NASA oraz rosyjski Roskosmos (zobaczcie tutaj). Astronomowie czekają również na propozycje od wszystkich zainteresowanych tematem, w kwestii planu przeprowadzenia całej misji. Jeśli uda się naukowcom zebrać potrzebne fundusze i przeprowadzić całą misję, to będziemy mieli okazję zbadać jeden z najbardziej zagadkowych obiektów, jakie przyszło nam zaobserwować na niebie.
Przypomnijmy, że nazwa własna ciała została wybrana przez jego odkrywców, czyli zespół Pan-STARRS, pracujący w obserwatorium Haleakala na Hawajach. ʻOumuamua to słowo hawajskiego pochodzenia, oznaczające zwiadowcę lub posłańca z odległej przeszłości. Najnowsze obserwacje wskazują, że przybysz ma ok. 800 metrów długości i tylko 100 metrów szerokości, rdzawy kolor, składa się z metalu, odbija tylko 4% światła słonecznego, jego obrót wokół własnej osi trwa ok. 7 godzin.
Źródło: GeekWeek.pl/
http://www.geekweek.pl/news/2018-11-09/ ... ek-obcych/

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:49 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Zmodernizowana sieć VLBA wróci do NRAO
Wysłane przez kuligowska w 2018-11-09
Kontynentalna sieć radioteleskopów VLBA (Very Long Baseline Array) znów należeć będzie do północnoamerykańskiego National Radio Astronomy Observatory (NRAO). Przy okazji przejdzie modernizację techniczną, która ma znacznie poprawić jej możliwości obserwacyjne.
Sieć VLBA “opuściła” NRAO i stała się częścią niezależnego obiektu o nazwie Long Baseline Observatory (LBO) w roku 2016. Teraz, po podpisaniu nowej umowy o wsparciu współpracy w zakresie VLBA, radioteleskopy oficjalnie znów należeć będą do NRAO. Zdaniem ekspertów oznacza to lepszą dostępność obiektu w kontekście kluczowych badań, a także nowe fundusze na modernizację techniczną, która sprawi, że VLBA będzie jeszcze bardziej wartościowym narzędziem obserwacyjnym.
VLBA otwarto w roku 1993. Sieć interferometryczna jest obsługiwana zdalnie z centrum kontroli zlokalizowanym w Domenici Science Operations Center w Socorro (Nowy Meksyk). Składa się na nią dziesięć dużych anten, które rozmieszczone są na terytorium USA, od Pacyfiku aż po Karaiby. Anteny znajdują się m.in. na Mauna Kea (Hawaje), w Kalifornii, w Los Alamos, w Fort Davis w Teksasie, oraz na Wyspach Dziewiczych. Nie należy ich jednak mylić z radioteleskopami należącymi do globalnej sieci interferometrycznej VLBI, które znajdują się również w wielu krajach Europy i do której należą dwa radioteleskopy z Obserwatorium Astronomicznego UMK w Piwnicach
Rejestrowane z kosmosu dane obserwacyjne z każdej anteny VLBA są zapisywane na dyskach o dużej pojemności i wysyłane do Socorro, gdzie następnie łączy się je elektronicznie z danymi ze wszystkich pozostałych anten. W ten sposób cała sieć działała jak pojedynczy radioteleskop o ogromnej, kontynentalnej średnicy - i o niezwykle dużej zdolności rozdzielczej, pozwalającej na obserwowanie nawet bardzo niewielkich i odległych detali.
Modernizacja techniczna poprawi komunikację pomiędzy antenami a centrum kontroli poprzez dodanie połączeń światłowodowych do pięciu anten, które obecnie łączy takich nie posiadają. Ma to zapewnić także bardziej wydajny mechanizm diagnozowania problemów w czasie rzeczywistym, lepszą obsługę krytycznych czasowo obserwacji, oraz aktualizację systemów operacyjnych i oprogramowania z wykorzystaniem większej przepustowości łącza światłowodowego. Prace te mają zakończyć się za rok.
VLBA w wysokim stopniu przyczyniła się do rozwoju wielu dziedzin astronomii - od badań galaktyk bardzo wczesnego Wszechświata po obserwacje asteroid w Układzie Słonecznym. Zespół anten pomógł też w wykonaniu najdokładniejszych pomiarów odległości dla obiektów znajdujących się poza Drogą Mleczną. Niedawno z użyciem sieci VLBA wykonano kluczowe obserwacje, które rozwiązały ważne pytanie dotyczące następstw zderzenia się ze sobą dwóch gwiazd neutronowych - było to zarazem pierwsze zjawiska we Wszechświecie, które naukowcy mogli badać jednocześnie za pomocą fal grawitacyjnych i elektromagnetycznych.
Co ciekawe, VLBA można również wykorzystywać do precyzyjnego określenia położenia anten, co umożliwia geofizykom mierzenie zasięgu i skutków dryfu kontynentów i zmian klimatu.

Czytaj więcej:
• Cały artykuł
• Interferometria wielkobazowa
• Więcej na temat VLBA

Na zdjęciu: Wschodnia stacja VLBA, Saint Croix, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych. Źródło: Wikipedia
http://www.urania.edu.pl/wiadomosci/zmo ... -4794.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:51 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Starzenie się stada gwiazd w gromadzie Dzika Kaczka
2018-11-09. Autor. Agnieszka Nowak
Czy gromady gwiazd zawierają wiele pokoleń gwiazd czy tylko jedno? Naukowcy od dawna szukają odpowiedzi na to pytanie a dzięki teleskopowi MMT Uniwersytetu Arizona, znaleźli ją w gromadzie Dzika Kaczka, gdzie gwiazdy wirują z różnymi prędkościami, ukrywając swój wiek.
Astronomowie od dawna wierzyli, że wiele gromad otwartych składa się z pojedynczego pokolenia gwiazd, ponieważ gwiazdy raz powstały, a ich promieniowanie rozdmuchuje pobliską materię potrzebną do tworzenia nowych gwiazd. Ale w gromadzie Dzika Kaczka – znanej także jako M11 – gwiazdy o tej samej jasności pojawiają się w różnych barwach, co sugeruje, że są w różnym wieku. O ile naukowcy nie przegapili ważnych wskazówek dotyczących ewolucji gwiazd, musiało być inne wyjaśnienie rozpowszechniania kolorów w tym zgromadzeniu około 2900 gwiazd.

Beomdu Lim z Kyung Hee University kierował międzynarodowym zespołem astronomów, którzy korzystali z teleskopu MMT, w celu zbadania tej gromady. W badaniu opublikowanym w Nature Astronomy, zespół odkrył, że to nie wiek gwiazd powoduje, że wyglądają, jakby miały różną barwę a ich rotacja.

Gromady otwarte zawierają tysiące gwiazd, którym astronomowie postawili hipotezy powstania z tych samych olbrzymich obłoków gazu. Gwiazdy te mają różne rozmiary, począwszy od krótko żyjących niebieskich olbrzymów, dziesiątki razy masywniejszych od Słońca, po długowieczne, małomasywne karły, które przez 10 mld lat lub dłużej będą spalać paliwo w swoich jądrach. Jasność i barwa każdej gwiazdy zmienia się z wraz ze starzeniem się, co pozwala astronomom ocenić ich wiek.

Astronomowie przedstawiają jasność i barwę gwiazd na ukośnej linii – od jasnych, niebieskich i masywnych na górze linii, aż do słabych, czerwonych i mniej masywnych na dole – nazywanej ciągiem głównym.

Punkt zwrotny – punkt, w którym gwiazda starzeje się i schodzi z ciągu głównego – jest używany do określenia wieku gromad w oparciu o znaną oczekiwaną długość życia każdej gwiazdy. Jeżeli gwiazdy opuszczają ciąg główny w tym samym punkcie, to są one w tym samym wieku.

W gromadzie Dzika Kaczka gwiazdy skręcają z przekątnej w różnych punktach. Nie wydaje się to intuicyjne, ponieważ uważa się, że gwiazdy w gromadzie otwartej, takiej jak M11, należą do tej samej generacji.

Lim i jego zespół postanowili odkryć, jakie właściwości gwiazd mogą potencjalnie wyjaśnić ten wzorzec.

Skierowali teleskop MMT w stronę gromady, aby zbadać widmo gwiazd używając instrumentu Hectochelle działającego jak pryzmat i rozszczepia światło gwiazdy na składniki, które astronomowie nazywają widmami. Widma są jak kody kreskowe, a każda linia identyfikuje inną substancję chemiczną w gwieździe.

Hectochelle może uchwycić szczegółowe widma wielu gwiazd jednocześnie, dzięki czemu jest idealnym narzędziem do obserwacji gromad, takich jak Dzika Kaczka, która składa się z tysięcy gwiazd.

Gdy gwiazda rotuje, jedna strona porusza się w stronę Ziemi a druga oddala. Połowa gwiazdy obracająca się w stronę Ziemi emituje światło o długościach fal, które wydają się spłaszczone, przez co barwa wydaje się bardziej niebieska niż byłaby, gdyby gwiazda się nie poruszała. Ta połowa, która oddala się od Ziemi powoduje, że fala wygląda na rozciągniętą, przez co barwa gwiazdy wydaje się czerwona. To zgniatanie i rozciąganie powoduje, że linie widmowe rozprzestrzeniają się na różnych długościach fali zamiast zbijać się w jedną.

Jak się okazało, gwiazdy w gromadzie Dzikiej Kaczki mają rozproszone widmo nie ze względu na różny wiek, ale z powodu różnych okresów rotacji.

Widma wskazywały również, że gwiazdy rotują z różną prędkością. Lim i jego zespół przeprowadził symulacje komputerowe, aby dowiedzieć się, jak szybko rotuje każda gwiazda.

Im gwiazda szybciej rotuje, tym lepiej miesza wodór w swoim jądrze. Im więcej wodoru otrzymuje rdzeń, tym dłużej gwiazda żyje, co powoduje, że staje się ona bardziej czerwona, niż młodsze rodzeństwo.

Gwiazdy w gromadzie ukazują się w różnych barwach, ponieważ obłok, z którego się urodziły, wprawia je w ruch, co mogłoby przedłużyć życie niektórych z nich.

Opracowanie:
Agnieszka Nowak

Źródło:
University of Arizona

Urania
https://agnieszkaveganowak.blogspot.com ... adzie.html

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
 Temat postu: Re: Astronomiczne wiadomości z Internetu
PostWysłany: Sob Lis 10, 2018 8:53 am 
Online
Awatar użytkownika

Rejestracja: Pon Paź 09, 2006 2:59 pm
Posty: 15131
Miejscowość: Przysietnica: PTMA Warszawa
Resort nauki o swoich przedsięwzięciach na 100-lecie odzyskania niepodległości
2018-11-09
Konstytucja dla Nauki, uroczyste ogólnopolskie spotkanie rektorów inaugurujące rok akademicki, cykl konferencji Polonia Restituta – resort nauki przypomniał w piątek swoje przedsięwzięcia zrealizowane w roku obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości.
„Cały 2018 r. jest czasem niezwykłym, a najważniejszym jego dniem jest 11 listopada, dlatego zapraszamy Państwa do udziału w Festiwalu Niepodległa, który odbędzie się na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie” - czytamy w komunikacie zamieszczonym na stronie internetowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW).
Jak poinformowano, podczas Festiwalu Niepodległa na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego będzie obecna również reprezentacja resortu nauki. „W ramach festiwalu 11 listopada zaprezentujemy dwie ekspozycje – Naukobus i Planetobus, na które wszystkich serdecznie zapraszamy” - zapowiada MNiSW. Ekspozycje będzie można obejrzeć w godz. 13-21 w Gmachu Audytoryjnym UW (Aula im. prof. Jana Baszkiewicza – sala nr 10 oraz hol – sala nr 7).
Naukobus i Planetobus to wspólna inicjatywa resortu Jarosława Gowina oraz Centrum Nauki Kopernik, która ma na celu umożliwienie samodzielnego odkrywania nauki i kosmosu dzieciom z małych miejscowości na terenie całej Polski. „Naukobus, pełniący rolę mobilnego laboratorium, daje szansę zobaczenia i dotknięcia ponad 20 eksponatów przygotowanych i obsługiwanych przez zespół animatorów z Centrum Nauki Kopernik. Dzieci w praktyczny sposób, poprzez eksperymenty, mogą poznawać tajniki różnych dziedzin nauki, m.in. biologii, fizyki, chemii czy informatyki. Planetobus to mobilne planetarium, na którego półokrągłym „suficie” widzowie oglądają pokazy astronomiczne, prowadzone na żywo przez edukatorów. W jasny dzień można zobaczyć niebo pełne gwiazd, poznać najciekawsze konstelacje, układy planet i inne obiekty astronomiczne” - opisało ministerstwo.
MNiSW przypomniało również, że dla uczczenia 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości na początku tego roku rozpoczęło wraz z Radą ds. Społecznych Konferencji Episkopatu Polski projekt „Polonia Restituta. Dekalog dla Polski w 100-lecie odzyskania niepodległości”. To cykl 10 naukowych konferencji tematycznych, organizowanych w najważniejszych ośrodkach akademickich Polski i podejmujących kluczowe dla społeczeństwa zagadnienia z zakresu szeroko rozumianego życia publicznego, gospodarczego, politycznego, społecznego i kulturalnego - wyjaśnił resort. Zwieńczeniem cyklu będzie międzynarodowy Kongres w Krakowie, podejmujący problematykę sumienia i odpowiedzialności w życiu publicznym.
Rok obchodów 100-lecia niepodległości Polski środowisko akademickie uczciło również podczas uroczystego rozpoczęcia roku akademickiego 2018/19, w którym uczestniczyli: premier Mateusz Morawiecki, wicepremier, minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin, minister finansów Teresa Czerwińska, minister przedsiębiorczości i technologii Jadwiga Emilewicz.
„Uroczystość uświetniło także okolicznościowe orędzie, które przekazał prezydent RP Andrzej Duda. Na zaproszenie ministra nauki i szkolnictwa wyższego Jarosława Gowina na inaugurację do Warszawy przyjechali rektorzy blisko 150 polskich uczelni, a ponad 500 przedstawicieli świata nauki i szkolnictwa wyższego wzięło udział w uroczystym przemarszu Krakowskim Przedmieściem” - czytamy w komunikacie.
Poza tym, podkreślił resort nauki, 1 października 2018 r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy, które porządkują i regulują system szkolnictwa wyższego i nauki w Polsce.
„Od roku akademickiego 2018/2019 uczelnie zyskują swobodę w decydowaniu o swojej strukturze. Zamiana dotacji na subwencję pozwala również na wykorzystanie środków przekazywanych z budżetu w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb danej instytucji. Prawa studentów będą od tej pory lepiej chronione” - napisano w komunikacie.
„W miejsce dotychczasowych umów – podaje resort nauki uczelnie muszą przygotować katalog opłat, który student otrzyma przed rozpoczęciem nauki i który obowiązywać będzie przez cały okres studiów. Dodatkowo za opóźnienia w wydawaniu dyplomów uczelni grozić będą kary finansowe. Ustawa gwarantuje także możliwość rekrutacji na studia w ramach dziedzin i dyscyplin, wybór docelowego kierunku po I roku studiów, daje stabilny system stypendialny, rozwija program studiów dualnych i kształcenia praktycznego, oferuje programy dopasowane do potrzeb rynku pracy i zachowuje zasadę bezpłatności studiów. Konstytucja dla Nauki wprowadza jednocześnie nowy model kształcenia - szkoły doktorskie, a wszystkim nowym doktorantom gwarantuje stypendia. Od 1 stycznia 2019 r. rozpocznie się rozłożony na trzy lata proces podnoszenia wynagrodzeń dla pracowników polskich uczelni. Już w 2019 r. minimalne wynagrodzenie nauczycieli akademickich wzrośnie średnio o około 800 złotych”.
PAP - Nauka w Polsce
agt/
http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/ ... odzyskania

www.astrokrak.pl


Załączniki:

_________________
Kiedy obserwujesz nocne niebo pełne gwiazd – Widzisz samego siebie. Astronomia to matka nauk i nie tylko- kamery CCD Tayama, Sony Acuter, Atik. lornetka 15x50 USSR.Refraktor paralaktyczny 60/900.Synta 6''OTA Sky-Watcher SK804A, Obrotowy Globus nieba
Góra
 Profil E-mail  
 
Wyświetl posty z poprzednich:  Sortuj według  
Napisz nowy temat Odpowiedz  [ 13444 posty(ów) ]  Idź do strony Poprzednia  1 ... 533, 534, 535, 536, 537, 538  Następna


Kto jest na forum

Użytkownicy przeglądający to forum: Orzech, Paweł Baran, Pstrykaczkosmosu oraz 12 gości


Nie możesz zakładać nowych tematów na tym forum
Nie możesz odpowiadać w tematach na tym forum
Nie możesz edytować swoich postów na tym forum
Nie możesz usuwać swoich postów na tym forum
Nie możesz dodawać załączników na tym forum

Szukaj:
Skocz do:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group